Wiesiołek dwuletni

łac. Oenothera biennis

Po obróbce termicznej jadalne są korzenie, nasiona, strąki oraz młode liście, a na surowo można dodawać kwiaty do sałatek [1]. Korzenie zbieramy w momencie, gdy roślina nie posiada jeszcze łodygi kwiatowej. Możemy je gotować, kroić i dodawać do sałatek oraz podawać jako dodatek do głównego dania. Nasiona można zjadać w małych ilościach po uprażeniu, wytwarza się z nich także jadalny olej (nie do smażenia). Nasiona wiesiołka zawierają około 18-25% oleju, z czego 80% to nienasycone kwasy tłuszczowe (70-75% kwasu cis-linolowego – LA i 8=15% kwasu y-linolenowego – GLA) [3].

Zajrzyj do darmowej próbki naszego atlasu roślin i podejmij decyzje o zakupie!

Próba smaku:

Roślina ma pieprzny smak.

Jak prawidłowo rozpoznać?

Jest to bardzo charakterystyczna roślina z żółtymi kwiatami (złożonymi z 4 płatków), o wysokości do 150 cm. Owocem jest podługowata torebka, w której znajdują się liczne nasiona. Kwitnie od czerwca do sierpnia.

Wskazówka występowania:

Roślina występuje na piaszczystych łąkach oraz ugorach.

Z czym można pomylić?

Roślinę można pomylić z innymi gatunkami wiesiołka występującymi w Polsce. Rozpoznanie co do gatunku może być bardzo trudne, jednak nie jest to kluczowe, bowiem wszystkie wiesiołki w Polsce uznawane są za jadalne [2]. Wiesiołki są do siebie bardzo podobne i mogą tworzyć ze sobą mieszańce. Ze względu na pokrój i żółte kwiaty można je także pomylić z różnymi gatunkami dziewanny mającymi o wiele większe liście, np:

Dziewanna wielkokwiatowa (łac. Verbascum densiflorum) – inne i o wiele większe liście, roślina lecznicza.

Właściwości medyczne:

Surowcem jest olej tłoczony z nasion wiesiołka, który zawiera olej y-linolenowy. Wskazaniem do jego przyjmowania są zaburzenia hormonalne (np. cukrzyca, napięcie przedmiesiączkowe), miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, choroby skóry (np. łuszczyca, trądzik, wyprysk atopowy), stwardnienie rozsiane, wypadanie włosów oraz łamliwość paznokci [3]. Przeciwwskazaniem do spożywania oleju jest przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych, padaczka oraz hemofilia.

Film:

Zachęcam do zapoznania się z playlistą „Poradnik Chwastożercy” na moim kanale na YouTube. Pamiętaj zostawić subskrypcję oraz komentarz – wspierasz tym samym rozwój atlasu!

Wykaz źródeł:

1. Łukasz Łuczaj: Dzika Kuchnia, Wydawnictwo Nasza Księgarnia, 2013.
2. Łukasz Łuczaj: Dzikie Rośliny Jadalne, Chemigrafia Krosno, Krosno 2004.
3. Barbara Kowal-Gierczak, Eliza Lamer-Zarawska, Jan Niedworok: Fitoterapia i leki roślinne, Warszawa, PZWL, 2007.